Astrale projectie en out-of-body experiences (OBE’s) zijn subjectieve ervaringen. Hoewel er gemeenschappelijke overeenkomsten zijn in de verhalen van mensen, zijn er ook veel verschillen. Deze blogpost verkent hoe het voelt om je bewustzijn te verplaatsen van de fysieke realiteit naar niet-fysieke.
Ik spreek vaak met mensen die geïnteresseerd zijn in astrale projectie. Velen hebben al een tijdje geoefend zonder succesvol het bewustzijn te verleggen. Daar zijn meerdere redenen voor, zoals problemen met focus, angst, mentale helderheid, intentie en (meestal) verwachting.
Verwachting vormt vaak een groot obstakel. Mensen lezen of horen dat je per se intense trillingen moet voelen, specifieke geluiden moet horen, of bewust uit je lichaam moet rollen of zweven. Die dingen kunnen gebeuren, maar je hoeft ze niet altijd bewust mee te maken om succesvol te projecteren.
Persoonlijk heb ik innerlijke trillingen vóór het verplaatsen van bewustzijn slechts bij een klein aantal van mijn reizen opgemerkt, maar dat was echt een minderheid. De meest voorkomende manier waarop ik mijn bewustzijn verplaats, is via een zachte “shift” of “klik” die voelt alsof hij in mijn brein plaatsvindt. Plotseling ben ik eruit, direct op een plek die overeenkomt met mijn intentie. Vanaf daar ontvouwt de reis zich geleidelijk.
Het zilveren koord is een ander onderwerp dat regelmatig ter sprake komt. Je bent altijd verbonden met je fysieke lichaam en zolang dat functioneert, keer je automatisch terug. Je hebt geen zichtbare zilveren koord nodig om terug te komen. Zodra je aan je lichaam denkt, ben je waarschijnlijk meteen terug. Fysieke signalen, zoals een volle blaas, trekken je ook snel terug. Of een zilveren koord bestaat of niet is irrelevant; ik heb er nooit een gezien en het is geen onderwerp voor me om me mee bezig te houden.
Mijn suggestie is eenvoudig: probeer niet andermans verhalen letterlijk na te doen of te volgen. Jouw ervaring met astrale projectie zal hoogstwaarschijnlijk uniek zijn. Zodra je één keer een echte projectie hebt gehad (al dan niet begeleid of spontaan), zul je vaak merken dat het makkelijker wordt om terug te keren naar die staat. Robert Monroe noemde dit de “rubber band technique”: projecteer bewust naar een bekende niet-fysieke plek uit een eerdere reis en laat dan het fysieke hier volledig los. Om dit te kunnen doen, heb je echter wel een referentiepunt nodig in de niet-fysieke realiteit.
Mijn advies: laat je gerust inspireren door de verhalen van anderen, maar sta altijd open voor je eigen unieke ervaring. Want bovenal(!) hebben ervaringen de grootste waarde voor degene die ze beleeft, en dat alleen al is reden genoeg om open te staan voor je eigen unieke pad.
Resoneert dit bij je, of heb je vragen over je eigen astrale ervaringen? Ik praat er graag met je over, je kunt een gratis gesprek inplannen via deze link.