We praten gewoonlijk over OBE's en astrale projectie alsof er iets het lichaam verlaat. Alsof de ziel, of een deel ervan, door tijd en ruimte reist. En dit kan absoluut echt aanvoelen. De sensatie dat je projecteert, dat je uit je lichaam zweeft, of bent, kan een oprechte en echte ervaring zijn. Maar laten we onszelf een diepere vraag stellen: wat betekent 'echt' eigenlijk?
Plato's Grot
Rond 380 v.Chr. schreef Plato een metafoor over hoe we de werkelijkheid verkeerd begrijpen. Het heet "De Allegorie van de Grot" en het beschrijft een donkere ondergrondse gevangenis waar gevangenen vastgeketend zitten. Ze zijn zodanig gebonden dat de enige richting waarin ze kunnen kijken, naar de lege muur voor hen is. Hun blik is vastgezet in een enkel, gefixeerd perspectief.
Achter de gevangenen brandt een open vuur. Tussen de gevangenen en het vuur lopen mensen heen en weer, voorwerpen dragend, waardoor schaduwen ontstaan op de muur voor de gevangenen. De gevangenen zien niets anders dan deze schaduwen. Ze kennen niets anders dan deze schaduwen en geloven dat deze bewegende silhouetten echt zijn. Ze geloven dat deze schaduwen de enige ware werkelijkheid vertegenwoordigen die bestaat.
Zo nu en dan ontsnapt er een gevangene uit de grot. Hij waagt zich naar buiten, ziet voor het eerst de zon en begint langzaam te begrijpen wat er vóór elke schaduw bestond. Hij realiseert zich dat schaduwen nooit op zichzelf bestaan. Vol ontzag keert de bevrijde gevangene terug naar de grot, gretig om de anderen te bevrijden. Maar zij bespotten hem. Ze zeggen dat hij hallucineert. Ze wijzen hem af, nemen hem niet serieus en blijven gewillig gevangen, veilig vastgeketend aan hun paradigma.
De waarde van schaduwen
Veel mensen geloven dat wanneer we voorbij onze fysieke realiteit gaan, middels OBE of astrale projectie, we eindelijk achter de sluier kunnen waarnemen, alsof we eindelijk de grot uit stappen. Ik wou dat het waar was. Maar in werkelijkheid, en in de overgrote meerderheid van alle OBE's en astrale projecties, nemen we nog steeds schaduwen waar. Andere, ja. Nuttige en verbazingwekkend avontuurlijke. Ervaringen van vorige levens, gevoelens van ultieme vrijheid, ervaringen van 'thuis', en nog veel meer moois. Maar nog steeds zijn dit schaduwen.
In een staat van verruimd bewustzijn zien we nog steeds niets anders dan schaduwen. We nemen niet waar wat vóór de schaduwen komt. We denken misschien dat we de grot hebben verlaten, maar we zijn simpelweg naar een andere grot verhuisd, of we nemen een andere hoek van dezelfde grot waar.
Let wel: ik wijs de waarde van verschillende bewustzijnstoestanden niet af. We kunnen veel leren over onszelf, onze wereld en ons universum. Ik gebruik ze met liefde voor mijn eigen groei en ontwikkeling, en voor die van anderen. In feite was het de totale som van mijn reizen en buitengewone ervaringen die mij in staat stelde te realiseren wat er vóór de schaduwen ligt.
De droom is echt
De schaduwen op de muur zijn echt voor de gevangenen, voor zover schaduwen bestaan als echte ervaringen. Hetzelfde geldt voor ons: alles wat we ervaren of waarnemen is echt als ervaring, maar heeft op zichzelf geen realiteit. Zoals iemand ooit zei: "Realiteit is slechts een illusie, zij het een zeer hardnekkige."
Ik wijs ervaringen niet af als niet-bestaand. Integendeel, ik koester ze diep. Onze wereld, onze realiteit, ons bestaan is absoluut ongelooflijk en verbazingwekkend bijzonder. Het is op verschillende manieren een waar geschenk. Maar we zijn zo gefixeerd en vastgezet op onze waarnemingen geworden dat het moeilijk lijkt om onszelf uit te nodigen te verkennen wat eraan voorafgaat. De meeste wetenschappers nemen wat ze waarnemen uit elkaar, meten kleinere en kleinere deeltjes, maar vergeten de lastige vraag te stellen: "Hoe is de waarneming die ik nu heb eigenlijk tot stand gekomen?"
Vóór de droom
In de loop van twintig jaar heb ik de gelegenheid gehad te realiseren wat er vóór en achter elke waarneming ligt. Deze realisatie is geen filosofische of mentale oefening geweest, noch berust ze op geleende informatie van anderen. Het is gebaseerd op zelfgeleefde, directe ervaringen. Ik werk momenteel aan een boek dat in detail uitlegt hoe ik tot deze inzichten ben gekomen en hoe ermee te werken, maar voor nu houd ik het kort en krachtig en beschrijf ik kort de drie pijlers die bestaan vóór elke waarneming.
De eerste en meest voor de hand liggende pijler is bewustzijn. De hele reden waarom elke ervaring kan ontstaan, is vanwege een waarnemer. Vanwege bewustzijn zelf.
De tweede pijler is de blauwdruk: vormen en structuren die bestaan vóór, en onafhankelijk van, de schaduwen op de muur. Deze blauwdruk bestaat voor elke ervaring die we hebben en voor elke ervaring die we mogelijk zouden kunnen waarnemen. Het bevat alle ervaringen, perfect en volledig.
De derde pijler is het programma: het licht dat interacteert met de blauwdruk. Het programma dicteert hoe een specifiek deel van de blauwdruk moet worden gedecodeerd. Het bepaalt elke mogelijke waarneming die men kan hebben. Alles wat niet aanwezig is in het huidige programma, bijvoorbeeld het mens-programma, zal niet worden waargenomen.
Wat we 'realiteit' noemen, is slechts een manifestatie binnen bewustzijn dat zich richt op een specifieke locatie binnen de blauwdruk, die vervolgens instant wordt vertaald naar een daadwerkelijke ervaring door het mens-programma.
Dit programma bevat twee fundamentele decodeeraspecten. Ten eerste dicteert het de consensusrealiteit; dat wat je ervaart als 'buiten' jezelf, evenals de waarneming van een menselijk lichaam. Dit is waarom, wanneer jij springt, hetzelfde gebeurt als wanneer ik spring: we gaan allebei omhoog en komen vervolgens weer omlaag in overeenstemming met zwaartekracht. Alle natuurwetten maken deel uit van het consensusprogramma. Ten tweede dicteert het de individuele realiteit: hoe we iets innerlijk ervaren. Wanneer jij springt, voelt het anders dan wanneer ik spring. De externe gebeurtenis is gedeeld; de innerlijke betekenis is uniek.
Het optimaliseren van de innerlijke ervaring
Hier ligt een van de grootste krachten die voor ons beschikbaar zijn. De meeste mensen richten hun energie op wat ze “buiten zich” willen ervaren. Veel minder mensen beheersen hoe ze het leven innerlijk ervaren. Zodra je begint het individuele deel van het programma te optimaliseren, wordt de sensatie van vrede de standaardinstelling, ongeacht de externe schaduwen die op de muur verschijnen.
De deur staat altijd open
Waar brengt dit ons? Nog steeds in de grot? Nog steeds dromend? Ja. En nee.
We zijn in de grot, dat waren we altijd al, vanaf het moment dat dualiteit begon. De kettingen zijn onze gehechtheden en ze zijn in de loop van de tijd steeds sterker geworden. De geprojecteerde droom is echt, maar het is nog steeds een droom, en niet het volledige verhaal.
De gevangene die naar buiten heeft gekeken, vernietigt de grot niet; hij stopt eenvoudigweg met het verwarren van de schaduwen met de wereld en glimlacht vredig. Ik had mijn ervaringen buiten de grot, en door de jaren heen heb ik anderen begeleid naar soortgelijke ervaringen, niet identiek, maar diep herkenbaar. Ervaringen van vormeloos Samadhi, tijdloosheid, liefde in extase, alles en niets tegelijk zijn, enzovoort. Mooie momenten voorbij de schaduwen, voorbij de grot en voorbij de gevangene. Het realiseren van het bewustzijn waarin de hele allegorie zich met eeuwige perfectie ontvouwt.
Vanaf het moment dat je dit weet uit directe ervaring, wordt de grot een speeltuin. Je kunt het programma waarnemen, verbinding maken met bewustzijn en genieten van de sensatie van het aanraken van de blauwdruk die in alles bestaat.
Het leven is een droom. Maar de droom is echt. En uiteindelijk ben jij de dromer die altijd wakker is. Wanneer je nieuwsgierig bent om buiten de grot te kijken, of om een paar voorzichtige stapjes richting de uitgang te zetten, weet dan dat je dit niet alleen hoeft te doen. Ik sta open om je te begeleiden naar wat er voor jou is.